Σαν σήμερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776 γεννήθηκε στην βενετοκρατούμενη Κέρκυρα το έκτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειας Καποδίστρια, ο Ιωάννης.
Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, σπούδασε Νομικά, Φιλοσοφία και Ιατρική στο φημισμένο τότε Πανδιδακτήριο της Πάντοβα στην Ιταλία. Όταν επέστρεψε στη γενέτειρά του, αναδείχτηκε σε σπουδαίο γιατρό, που θεράπευε τους ποπολάρους ασθενείς του δωρεάν. Ήταν γιατρός στο λειτούργημα και όχι επαγγελματίας, δεν τον ενδιέφερε το οικονομικό όφελος. Το 1808 έφυγε για τη Ρωσία, όπου ανοίχτηκε εμπρός του μια λαμπρή πολιτική καριέρα φτάνοντας ως τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Τσάρου Αλεξάνδρου! Εργαζόταν ακούραστα, μεθοδικά και με έναν κρυφό πάντα πόθο: την απελευθέρωση της πατρίδας του! Δραστήριος πολιτικός, οξυδερκής, σταθερός και πολλές φορές απόλυτος στις απόψεις του, είχε φανατικούς φίλους και εχθρούς στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης. Θεωρείται ο αρχιτέκτων της Ελβετικής Ομοσπονδίας, καθώς με δική του διαμεσολάβηση η χώρα αυτή απέκτησε τη μορφή που έχει σήμερα με τα καντόνια των γαλλόφωνων, των γερμανόφωνων και των ιταλόφωνων κατοίκων της.
Από το 1822 οι επαναστατημένοι Έλληνες του ζητούσαν να έρθει στην πατρίδα και να αναλάβει την ηγεσία του Αγώνα. Ο τσάρος όμως δεν του επέτρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του. Και μόνο όταν πια η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας το 1827, τον εξέλεξε Κυβερνήτη της Ελλάδος σε μια άκρως κρίσιμη στιγμή της Επανάστασης, τότε ζήτησε ξανά την αποδέσμευσή του από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, μη αποδεχόμενος τιμές, χρήματα, ηθική επιβράβευση και σύνταξη πλουσιοπάροχη από τον Τσάρο. Κατά την προετοιμασία του μάλιστα για τη μετάβαση στην Ελλάδα, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και αγόρασε πολεμοφόδια και τρόφιμα για την πατρίδα και τα έστειλε όσο πιο γρήγορα μπορούσε….
Έδωσε τιτάνιο αγώνα να δημιουργήσει κράτος από το μηδέν: Παιδεία, οικονομία, ασφάλεια, γεωργία, ναυτιλία, εσωτερική οργάνωση, δικαιοσύνη. Όμως το έργο του δεν ήταν μοιραίο να ολοκληρωθεί. Τα μικροσυμφέροντα των προκρίτων, η δίψα για χρήματα και αξιώματα σε ένα κράτος πάμφτωχο που έψαχνε τον βηματισμό του στη διεθνή σκηνή αλλά και η προκλητική στάση των μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης που επιζητούσαν ένα κράτος ελεγχόμενο και ταυτισμένο με τις δικές τους επιδιώξεις, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό σκηνικό εναντίον του «μοναχικού» Κυβερνήτη. Το μίσος δεν άργησε να οπλίσει το χέρι των δολοφόνων. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 και ενώ κατευθυνόταν προς το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο για την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ο Κωνσταντίνος και ο Γιώργος Πετρόμπεης τον περίμεναν για την τελική αναμέτρηση.. Ο Κωνσταντίνος τον πυροβόλησε στο κεφάλι και ο Γιώργος του έμπηξε το μαχαίρι στον πνεύμονα. Ο πρώτος Κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους έπεφτε νεκρός βυθίζοντας στη θλίψη όλους εκείνους που πίστεψαν σ’ αυτή τη μεγάλη μορφή…
Η δολοφονία του Κυβερνήτη, Μουσείο Καποδίστρια (Κέρκυρα)
Λέγεται πως αν είχε αφεθεί να συνεχίσει το έργο του, ίσως η εικόνα της Ελλάδας να ήταν σήμερα διαφορετική. Η μοίρα της μικρής τότε Ελλάδας ήταν να ακολουθήσει άλλα μονοπάτια. Ο Ιωάννης Καποδίστριας όμως, ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων μορφών της ιστορίας μας. Παρέλαβε έθνος και προσπάθησε να φτιάξει κράτος λαμπρό και δυνατό. Προστάτευε τους φτωχούς, τους αδυνάτους, διαχειριζόταν τα θέματα με μοναδική ευφυΐα και επιδεξιότητα αγωνιζόμενος ενάντια στα θηρία της δεσποτικής Ευρώπης που μισούσαν κάθε προσπάθεια αυτοδιάθεσης των λαών. Έδωσε χωρίς δισταγμό τα υπάρχοντά του στην πατρίδα και δεν πείραξε ούτε μια δραχμή που προορίζονταν για το δημόσιο ταμείο…..
Αθάνατος και τιμημένος!
